آوازی نو

وز غروب آفتاب

     

سایه ها گم می شوند

 

وه عجب زاین آفتاب

 

سایه ای با خود نداشت

 

خشک شد وز نور او

 

سایه داران کهن

 

وعده می داد از بهشت

 

یک نها لی هم نکاشت

 

کاشکی آن آفتاب

 

گم شدی در قیر شب

 

یا که در صحرای فجر

 

پای خود هرگز نذاشت

 

در کویر ارمغانش

 

سایه اوهام بود

 

در سراب سایه وارش

 

لختی آسایش نداشت

 

 

نوشته شده توسط ن آب آذر در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387 ساعت 4:54 موضوع | لینک ثابت

show details

Apr 21

 

نوشته شده توسط ن آب آذر در پنجشنبه دوم خرداد 1387 ساعت 17:10 موضوع | لینک ثابت